Verpleeghuis
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Een verpleeghuis (ook: verpleegtehuis) is in Nederland een instelling waar patiënten kunnen worden verpleegd die niet langer voor een medische behandeling opgenomen behoeven te zijn in een ziekenhuis, maar niet gezond genoeg zijn om thuis of in een verzorgingshuis te verblijven. Ook de beschikbaarheid van voldoende mantelzorg in de thuissituatie is van invloed. Verpleeghuizen hebben vaak een of meerdere psychogeriatrische afdelingen. Er bestaan ook gespecialiseerde psychogeriatrische verpleeghuizen. In een verpleeghuis zijn onder andere artsen, verpleegkundigen, ziekenverzorgenden, logopedisten, ergotherapeuten en fysiotherapeuten werkzaam. Ook kunnen er gespecialiseerde maatschappelijk werkers en psychiaters beschikbaar zijn.
In Vlaanderen wordt algemeen de naam "Rust- en Verzorgingstehuis" of RVT gebruikt.
Inhoud |
[bewerken] Situatie in Nederland
Verpleeghuizen zijn onderdeel van de sector verpleeg- en verzorgingshuizen, in beleidstaal ook wel verpleging & verzorging genoemd. De kwaliteit van de zorg in verpleeghuizen is herhaaldelijk een politiek aandachtspunt geweest omdat verwaarlozing van patiënten zou voorkomen. Mensen zouden nauwelijks onder de douche komen en op afwijkende tijden te eten krijgen. Personeelstekorten en beperkte budgetten zouden hiervan oorzaak zijn.
In september 2006 besprak staatssecretaris Ross de doelmatigheid van de zorg in de verpleeghuizen met de Tweede Kamer[1].
[bewerken] Een tehuis
Omdat de patiënten over het algemeen voor langere tijd in een verpleeghuis verblijven, wordt een dergelijke inrichting vaak "tehuis" genoemd, de patiënten "bewoners" en de verblijfsvertrekken "huis-" of "woonkamers". De privacy is echter beperkt in huizen waar bewoners nog op meerpersoonskamers verblijven. In steeds meer verpleeghuizen beschikken bewoners over een eigen slaapkamer.
[bewerken] Externe link
Beoordelingssite Kiesbeter.nl over kwaliteit van verpleeg- en verzorgingshuizen
Bronnen, noten en/of referenties:
| Referenties: |
|
